hikâye serisi
Musluktan dökülen kum taneleri gibiyim...yada okyanus'ta akan şelale; gülüyorum ama içimin acıdıgını kimse anlamadı...Gözlerim parlıyor ama ; Gözlerim kan kusana kadar agladığım zamanları bi ben bilirim... Sabahı zor ettiğim gecelerde , kimsenin umurunda olmadığım her dakika , vazgeçtim ben. Vazgeçtikçe eksildim , kendimi kaybettim. Hata mı ettim bilmem ama kendimden çok düşündüm herkesi. Eskiden kendimi açıklayabilirdim. En azından çabalardım. Ama bundan da vazgeçtim. Şimdi bir cümle bile kuramayacak kadar karışığım. Şimdi bir cümle bile kuramayacak kadar sessizleştim. Sustukça da birikiyor içimde kelimeler. Söyleyemediğim her şey çığlık çığlığa içimde . Artık daha az uyuyor , daha az konuşuyorum . Sürekli içimde birisi göğsüme yumruk atıyormuş gibi hissediyorum. Anlatıcak çok şey var ama değişecek bir şey yok. Vazgeçtim...ben vazgeçmeyi seçtim.
